skip to Main Content

Een Wezenlijke Ontmoeting

Een Wezenlijke Ontmoeting

Een Wezenlijke Ontmoeting

Al 40 jaar wandelt mijn broer Rob elk laatste weekend voor de Kerst op het strand, van Scheveningen naar Hoek van Holland. Altijd loopt er wel minimaal één bekende met hem mee, vaak meerdere. Zo ook afgelopen jaar. Al jaren loop ik hen vanaf Hoek van Holland tegemoet, loop dan met hen mee en samen rijden we, na in Hoek van Holland wat gedronken en gegeten te hebben, terug naar Scheveningen. Dit jaar ging ik daarna even op bezoek bij tante Tiny die in Den Haag woont. Op de terugreis naar huis luisterde ik via Radio 2 naar het programma Thank God It’s Sunday met daarin de Hoopvolle 100. Dit keer sprak Henk van Steeg met Bruno van den Elshout. Bruno had ik eerder dat jaar gezien tijdens een lezing over zijn fotoproject New Horizons, tijdens het Fotografencafé 033 in de Bergkerk in Amersfoort.

Tijdens de Hoopvolle 100 vertelde Bruno over zijn project voor 2018. Elke week gaat hij op drie verschillende dagen met telkens een ander persoon op het strand van Scheveningen zijn, met mensen die hij nog niet kent. Hij noemt dat een Wezenlijke Ontmoeting. Tegen het einde van de dag, om 16:00 uur maakt hij telkens op bijna dezelfde plaats op het Zuiderhavenhoofd een portretfoto van deze persoon, op de achtergrond de Noordzee en de lucht erboven. Van deze 144 portretten gaat hij een boek maken. Dit geheel klonk mij interessant in de oren.

Thuisgekomen ben ik hier meer over gaan lezen en heb mij aangemeld, met inbreng dat ik de maand mei de mooiste maand vind. Het wordt dan nog elke dag langer licht, het kan al heel lekker weer zijn, de bomen en struiken zijn al of komen in bloei. Daarbij vermoedde ik wel dat Bruno waarschijnlijk meteen in januari zou willen afspreken, want mogelijk willen veel mensen in of rond de zomer afspreken.

Bruno stuurde mij de uitgebreide uitnodiging. Daarin de vraag om goed te overwegen of ik de uitnodiging daadwerkelijk wilde aannemen en als ik die aannam me goed voor te bereiden. We zouden een werkdag, van 9 tot 5, op het strand verblijven en daarbij ten minste 2 en maximaal 25 kilometer wandelen.

Graag nam ik de uitnodiging aan, en Bruno stelde inderdaad een datum in januari voor, maandag de 8e.

Daar kwam wel iets bij mij naar boven: kon ik dit mezelf, zelfstandig ondernemer, gunnen? Om zo vroeg in het jaar, als de omzet net begint op te lopen, dan al een vrije dag te nemen? Ik besloot dit gewoon te gaan doen. Een kunstproject, waar ik als een van de eerste aan mee kon en mocht doen, iets unieks, dat wilde ik niet voorbij laten gaan.

Dat hield in dat ik me vooral goed moest voorbereiden op het weer en met name de kou. Snel de weersvoorspelling gecontroleerd waarbij ik wel inmiddels weet dat het eigenlijk geen zin heeft om dat meer dan 3 dagen van tevoren te doen. Bij voorspellingen van meer dan 3 dagen hoeft de windrichting maar iets te veranderen en we kunnen heel ander weer krijgen. Dat brengt me meteen op iets dat me al langer boeit. De windrichting bepaalt op enkele punten het meeste ons dagelijks leven, want de windrichting bepaalt wat voor weer wij gaan krijgen en het weer bepaalt wat wij op een dag ’s ochtends aantrekken, of we wel of niet buiten gaan verblijven, of we op de fiets of met de auto gaan.

Op 5 januari nogmaals de weersvoorspelling bekeken, in het weekend zou de wind van zuidwest naar noordwest draaien, windkracht 4, vrijwel droog en de temperatuur 3 °C. Dat betekende een koude, maar mooie dag.

Op zondagavond ga ik logeren bij tante Tiny, zodat ik niet ’s ochtends vroeg vanuit Scherpenzeel me door het verkeer hoef te worstelen.
Maandagochtend, na een goede nachtrust en gehuld in thermo-ondergoed, verder laagje over laagje en stevige wandelschoenen, meld ik me om even voor 9 uur bij de waterpomp in Duindorp. Bruno zag ik al lopen met zijn statief, dat hij deze dag dankzij mijn auto niet de hele dag mee hoeft te dragen.

Na een kort begingesprek op de bank bij de waterpomp wandelen we naar het strand. Vandaag is het voor Bruno zijn vierde afspraak, helaas werd de afspraak afgelopen zaterdag op het laatste moment afgezegd, waarop Bruno de ontmoeting met die situatie aanging en ook de hele dag, maar dan alleen, op het strand verbleef.

Al snel raken we in gesprek, voor mij is het eerst even aftasten: waar gaan we het wel en niet over hebben? Wat voor een soort gesprek wordt het: vragen en antwoorden, vertellen en luisteren? Op het strand aangekomen wandelen we eerst naar het Zuiderhavenhoofd om te bekijken waar de foto gemaakt zal worden. We nemen op het bankje bij het groene havenlicht even een pauze. Kijkend naar de skyline van Den Haag benoemen we de verschillende grote gebouwen en kerken. Beide geboren Hagenaars, komen we samen een heel eind. Voor mij was dit ook de blik die ik heb gehad gedurende de meerdere keren dat ik met een zeilboot terug kwam uit Engeland. De vrijheid van de zee achterlatend en zicht op de gebouwen waarin de ratrace gaande is. Zalig om zo op een maandagochtend daar te zitten, en te zien dat mensen ook op maandagochtend hardlopen, gaan vissen of gewoon een wandeling maken.

We kijken ook uit op de haven waar in juni de Volvo Ocean Race zal finishen, op deze dag zijn de schepen bijna een week onderweg tijdens de etappe van Melbourne naar Hongkong en naderen de doldrums, waar ze moeite zullen moeten doen om elk zuchtje wind optimaal te gebruiken.

Met de wind in de rug wandelen we naar het zuiden, over het brede vlakke strand. Thuis had ik nog even nagekeken, om 8:00 uur zou het hoogwater zijn en we zouden dus de hele dag op een hard strand kunnen lopen. En we zijn lang niet de enigen. We komen zelfs een winterzwemmer tegen die ik wel begrijp, want geregeld neem ik in de winter ook een plons in buitenwater.
Tegen half twaalf gaan we rusten in de zon op een lange bank op de boulevard van Kijkduin. Gelukkig kunnen we in hotel Atlantic naar het toilet. Achter de balie hangen twee foto’s op groot formaat uit Bruno zijn project New Horizons.

Bruno vertelt hoe hij tot het project Wezenlijke Ontmoeting is gekomen, dat ga ik hier niet beschrijven, omdat ik vind dat nieuwe deelnemers dat van Bruno zelf mogen horen.
We wandelen verder richting de Zandmotor, een project van Rijkswaterstaat om de natuur zelf het continu afkalvende strand te laten herstellen.

We kiezen ervoor om langs de zee naar de mast bij de Zandmotor te wandelen, moeten daarvoor wel een wat bredere, ondiepe stroom oversteken. We kiezen een plek met een klein eilandje van zand in het midden van de stroom, dat we als tussenstop tijdens onze sprong kunnen gebruiken. Te snel spring ik achter Bruno aan, mis daardoor het eilandje en kom met een iets natte bovenkant van mijn sokken aan de overkant. Oh jee, de eerste overlevingsregel is: blijf droog. Gelukkig valt het mee en drogen mijn sokken snel op door mijn lichaamstemperatuur. De kou en wind en de combinatie ervan vallen mij reuze mee. Er wordt wel gezegd dat er geen slecht weer bestaat, alleen slechte kleding.

We vertellen over delen uit onze levens en ik, als vrijgezel, opper dat elk jaar een relatie-APK best wel handig zou kunnen zijn. Bruno is het ermee eens maar denkt aan vaker per jaar. Gewoon een dag of weekend de tijd nemen om met je levenspartner of een goede vriend of vriendin samen de relatie die je met de ander hebt door te nemen. Wat is er gebeurd sinds de laatste relatie-APK, wat wil je de komende tijd, en dat op allerlei vlakken.

Onze telefoons staan al de hele dag uit en we hebben allebei geen horloge om. Omdat we wel om 16:00 uur op het Zuiderhavenhoofd willen zijn, vraagt Bruno om de zoveel tijd aan iemand hoe laat het is. Dat begint met het gericht op iemand aflopen en dan de vraag: dag, weet u ook hoe laat het is. Die vraag heb ik al in geen 15 jaar meer gesteld en ik zie dat de anderen het ook wat ongewoon vinden, maar iedereen strekt de arm en kijkt op het horloge dat ze dus allemaal wel dragen en we krijgen netjes de tijd te horen. Telkens klinkt Bruno gerust: ‘oh, dan hebben we nog tijd genoeg’.

We hebben het over ruimte en bij mij roept dat de herinnering op aan de korte film ‘Powers of ten’. Een film van 9 minuten uit 1977 waarin te zien is dat zowel in het universum alsook in ons lichaam er heel veel niets is, lege ruimte.

We naderen Kijkduin vanuit het zuiden en praten over fotografie, voor mij is fotograferen een tak binnen mijn bedrijf. De vraag die mij al langer boeit is: wat is nu precies fotograferen. Voor mij is fotograferen buitenfotografie en daarna eigenlijk niets of zo min mogelijk bijwerken. Er wordt natuurlijk door iedereen volop gefotografeerd maar daarna ook bijgewerkt, het resultaat daarvan vind ik niet meer een foto, maar hoe heet dat dan wel. Wat voor een kunstvorm is dat, bestaat daar al een naam voor? We komen volgens mij op dat moment niet op een naam. Voor Bruno is fotograferen alles van het schieten van de foto tot wat je vroeger in de donkere kamer kon aanpassen.

Van het fotograferen is het een korte stap naar mijn fotoproject: een boek met daarin foto’s van mensen die met een buitenactiviteit bezig zijn. Het moet iets zijn dat ze al lang op hun bucketlist hebben staan. Mijn idee is om deze mensen te inspireren om dit nu toch te gaan doen. En om mensen die het boek bekijken en de verhalen lezen, ook te inspireren om iets van hun bucketlist te gaan doen. Als ik van dit boek een succes wil maken, moet ik het volgens Bruno van levensbelang voor mij gaan maken. Dat onthoud ik om thuis mee aan de gang te gaan.

Tijdens de lezing van Bruno bladerde ik door het inkijkexemplaar. Het sterkst zijn mij twee foto’s bijgebleven die in het boek naast elkaar staan afgebeeld.

Een grotere tegenstelling is haast niet mogelijk, Bruno vertelt mij dat deze foto’s op 28 juni zijn genomen, om 20:00 en 21:00 uur. Tussen deze twee foto’s zit dus precies één uur. Dit had ik niet kunnen bedenken, wat de natuur toch bijzondere dingen doet.

Wat deze dag mij heeft gebracht: een mooi samenzijn met een aimabel en inspirerend mens, op een prachtige winterdag tijdens een wandeling van 23 kilometer. Ik ga vaker een dag(deel) vrij plannen, want dit is mij heel goed bevallen. Verder ga ik weer concreet aan de gang met mijn fotoboek.

Na een omhelzing en een ferme handdruk scheiden onze wegen.

Bruno, dank voor deze memorabele ontmoeting.

Als je dit in 2018 leest is Bruno waarschijnlijk nog steeds op zoek naar nieuwe mensen die met hem de Wezenlijke Ontmoeting aan willen gaan. Geïnteresseerd? Kijk dan op Whatevertheweather.nl

Kijk ook op New Horizons

Dit bericht heeft 1 reactie

Reageer gerust! Je mailadres wordt niet gepubliceerd!

Back To Top
×Close search
Zoeken
%d bloggers liken dit: